Cinnet.. Cennet..

Cinnet getirmemek için çabalıyoruz ama belki de kendimizi yaşamaya zorlamamız cinnetin kendisidir. Çay içtim demin. Tekrarlayan tanıdıklara baktım; onlar da bana bakmış olmalılar. Yazısını yazarlar mı bilemiyorum. Tekrarlıyoruz, isteksizliklerimizi tekrarlıyoruz. İsteklerimize yer yok yaşamımızda. "Bir gün..." le başlayan cümleleri sürdürmek de artık aklımıza gelmiyor. "Bir gün, buralardan gideceğim." Mekana yüklüyoruz dertleri, sanki değişecekmişiz gibi gidince.

Yazılarıma bakıyorum. Tekrarlanan sözcüklerim, dertlerim, savsakladığım hislerim, yeterince değerli bulmadığım için söylemediklerim, değerli bulsam da paylaşmayı istemediğim fikirlerim, çok iyi anlasam da hiç anlamıyormuş gibi yaptığım başkaları, beni çok iyi anlıyorsun desem de anlamadıklarını yüzlerine-yeni bir konu açılmasın diye- vurmadıklarım, anlasalar da ne değişecek diye asla anlatmayacaklarım, neşeli sanılırken aslında ne halde olduğumu yalnızca benim bildiğim hallerim, sabah güzel uyanıp akşam ölsem keşke diye düştüğüm evimin yolları, sabah kötü uyanıp da dönüşünü mutlu katettiğim aynı evimin yolları... içim yorulduğu için devam etmediğim yazılar. Cinnet..

... Ve eve giderken yenilediğim ben.. anne-baba-çocuk şefkati... gecenin bitiminde daldığım tek kişilik uyku. Cennet.. Cinnetle cennet sözcüklerini.. haddim olmadan yazdıklarımın parçası ilan etmem..

Nerde başladım nerde bitiyorum? Başladım mı bitiyor muyum?